๑

 

เสียงเพลงบรรเลงดังแผ่วให้ได้ยินอย่างเนือยๆ
มันทำให้ในท้องรู้สึกเหมือนโดนหินถ่วง ประกอบกับหยาดฝนที่เฉอะแฉะ
ที่กระทบบานหน้าต่างทำให้ในหัวรู้สึกมึนงง

ผมทอดสายตาอันเลื่อนลอยพาดผ่านกระดาษที่มีตัวอักษรขยุกขยิกเบื้องหน้าอย่างใจลอย
ผมรู้สึกวิงเวียนและง่วงงุน
เกินกว่าจะฝืนบันทึกเรื่องราวที่คิดไว้ในหัวที่ปวดหนึบได้
เมื่อร่างกายอันเหนื่อยล้าเริ่มอุทธรณ์
ผมจึงคิดจะนอนพักสักเดี๋ยวก่อนจะเริ่มต้นเขียนต้นฉบับต่อ
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นดึงผมออกจากภวังค์ทันใด
เสียงเครื่องตอบรับเริ่มทำงานด้วยเสียงเซ็งแซ่

“ วิตส์เตอร์ เดฟองโกฉันรู้นะว่าคุณอยู่ที่ห้อง รับสายเดี๋ยวนี้
มันเป็นเรื่องด่วน กองบรรณาธิการดิออสบุ๊คเซ็นเตอร์
บอกว่างานเขียนของคุณว่ามันเริ่มออกจากโครงเรื่อง ที่พวกเราตกลงกันไว้ในตอนแรก
คุณทำบ้าอะไรของคุณกันแน่!
ทางนั้นตัดสินใจเด้งคุณแน่ท่าคุณไม่สามารถทำได้ตามที่ตกลงกันไว้ โทรกลับด่วน ”
เสียงแหลมสูงดังอื้ออึงผ่านเครื่องบันทึกข้อความ

ผมจำได้ดีเจ้าของเสียงผู้มีรูปร่างสะโอดสะองอย่างสาวรุ่น
เปี่ยมด้วยความสามารถทางการวิพากย์ของเธอ เล่นเอานักเขียนหลายคนหมดไฟไปทันที
ข้อความในเครื่องตอบรับ ดังอื้ออึงอยู่ในหัวที่ปวดหนึบ
ผมค่อยๆเรียบเรียงข้อความนั้นอยู่ในหัว
มันทำให้ผมตาสว่างทันทีเมื่อเข้าใจผมกำลังตกอยู่กับปัญหาที่จะเกิดขึ้น

“ เมลเรอรี่ ซวยล่ะ
โทรศัพท์อยู่ไหนล่ะเนี่ย ” ผมรนรานหาโทรศัพท์ที่น่าจะจมอยู่ในกองกระดาษตรงไหนสักจุดบนโต๊ะทำงานที่เหมือนสมรถูมิรบจำลอง
ในที่สุดผมเจอมันหลบอยู่ใต้กองกระดาษที่พาดหัวข้อตัวหนาว่า PLOT AND
SETTING---THE SECRET ( พล็อตเรื่อง และ ฉาก ---ความลับในส่วนลึก)
มันเขียนด้วยลายมือที่เหมือนศาสตร์สัญลักษณ์ ที่น้อยคนนักจะอ่านออก

ผมยังจำได้ถึงข้อตกลงของสำนักพิมพ์ต้นสังกัดว่า
เขาจะยอมรับงานของผมที่เขียนออกมาให้ได้ตามพล็อตเรื่องที่ได้ส่งไปให้พิจารณา
เราได้ตกลงเซ็นสัญญากันอย่างเป็นรูปธรรมในวันเดียวกัน

มันถือเป็นโอกาสที่ไม่น่าเป็นไปได้สำหรับนักเขียนที่ไม่เคยมีผลงานมาก่อนแบบผม
แต่เป็นเพราะผมมี นักวิจารณ์สาวที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยตกปากชมใครง่ายๆสนับสนุน
เธอสามารถสร้างความน่าเชื่อถือด้วยการนำเสนองานเขียนมีคุณภาพหลายต่อหลายเล่ม

และด้วยความสามารถในการทำงานอยู่ เบื้องหลังในถานะบรรณาธิการหนังสือที่ บูม
อยู่ตอนนี้หลายต่อหลายเล่ม ทำให้เธอเป็นผู้มี
อิทธิพลมากทีเดียวในแวดวงวรรณกรรมนี้
ผมรัวหมายเลขไปหาเธอทันทีเมื่อคว้าโทรศัพท์ได้

“ เอ่อ เมลเรอรี่ ผมวิตส์เตอร์ครับ
ผมพึ่งได้ฟังข้อความที่ฝากไว้เลยรีบโทรกลับทันที
เอ่อ...ผมควรพูดยังไงดีล่ะ ” ผมกรอกเสียงลงไปอย่างว้าวุ่น
ทางด้านสาวเจ้ายังคงนิ่งเงียบก่อนจะถอนหายใจอย่างอ่อนใจ
และกรอกเสียงที่ดูจะนิ่มนวลขึ้นบ้างเมื่อเทียบกับเสียงในเครื่องตอบรับ

“ วิตส์เตอร์คุณทำให้ฉันหน้าแตกยับ
การที่คุณไม่สามารถทำได้ตามข้อตกลงก็เหมือนกับการผิดสัญญากับต้นสังกัด
เรื่องนี้ฉันช่วยคุณไม่ได้แล้ว ” หญิงสาวเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อเสียยืดยาวว่า

“ ฉันสนับสนุนคุณเพราะคุณเป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้ฉันยอมรับจริงๆว่า
มีมุกในการเขียนแพรวพราวจริงๆ
แต่ตอนนี้โครงเรื่องที่ซับซ้อนของคุณเริ้มย้อนกลับมาทำพิษจนได้
รีบติดต่อไปทางนั้นด้วยเขากำลังรอคำอธิบายกับคุณ
ก่อนพวกเขาจะสามัคคีกันเด้งคุณออก
และคุณจะไม่ได้รับเงินค่าลิขสิทธิ์ที่เหลือ ” เมลเรอรี่ชะงักคำราวกับรอฟังว่าผมจะตัดสินใจยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ เอ่อ....ผมควรจะไปหาเขาสินะครับ บางทีผมควรจะไปตกลงกับเขาอีกครั้ง
ถึงแม้ผมไม่มีโอกาสในการต่อลองเลยก็ตาม
แต่ผมยังเชื่อในแรงขับดันในงานเขียนที่อิสระครับ
ผมอยากจะทำให้โอกาสที่ได้รับจากคุณนี้ไม่เสียเปล่า
ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนและหลายๆอย่าง และการที่คุณห่วงผมเสมอ
ต้องขอบคุณจริงๆครับ ” ผมตอบกลับไปอย่างเกร็งๆในอกหวั่นไหวกับสถานการณ์ที่ดำรงอยู่นี้อย่างแรงกล้า

“ ห่วง! ? ! ใครห่วงนายกันยะ
บอกไว้ก่อนนะท่าฉันไม่เห็นงานเขียนนายออกตีพิมพ์นายไม่รอดแน่ ” เมลเรอรี่จบคำเธอกระแทกหูดังโครม
ทำเอาผมผงะออกจากหูโทรศัพท์ทันที

“ เราต้องพูดอะไรผิดไปแน่ๆ เธอถึงโกรธขนาดนี้ ” ผมพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ
แต่ที่สำคัญตอนนี้คือผมต้องหาทางแก้ปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น
ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงาน เพื่อไล่อ่านงานเขียนที่เสร็จไปกว่าครึ่ง
ถึงแม้มันจะเบี่ยงออกจากโครงเรื่องเดิมก็ตาม
แต่มีบางอย่างทำให้ผมมั่นใจว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มันดีขึ้นหาได้ทำให้งานเขียนแย่ลงเลย

ฝ่ายหญิงสาวที่มีอาการสั่นไหวต่อเสียงทุ้มต่ำ ที่พูดกรอกสายโทรศัพท์กลับมา
เธอทิ้งตัวลงบนเตียงใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ
ชายหนุ่มคนนี้เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอสั่นไหวได้ขนาดนี้
เขาสุภาพและอ่อนโยนเสมอ
เธอนัดพบเขาหลายต่อหลายครั้งถึงแม้จะมีเรื่องงานบังหน้าก็ตาม

แต่การที่เธอพบปะกับชายหนุ่มผู้นี้เสมอทำให้เธอรู้ว่า เขาเป็นคนที่เทคแคร์เธอ
และไม่เคยทำอะไรรุ่มร่ามกับเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยประจบสอพลอเธอเหมือนคนอื่นๆ
เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เขาให้เธอเสมอ
ถึงแม้จะเป็นการเข้าข้างตัวเอง เธอคิดว่าบางทีเขาอาจจะชอบเธออยู่บ้าง
แค่นี้มันก็ทำให้เธอยิ้มออกทุกครั้งที่คิดถึง

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เธอสนับสนุนเขา
งานเขียนที่ทำให้เธอรู้สึกว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ถึงแม้ภาษาและการสะกดผิดเยอะมาก แต่มันเป็นเรื่องราวที่ผสมผสานได้อย่างดี
เรื่องราวที่หลากหลาย ถึงแม้เขาไม่ใช่นักเขียนที่เรียกได้ว่าโปร
แต่เธอเชื่อว่าหากเขาได้รับการขัดเกลาสักนิดเขาคงประสบความสำเร็จในวงการนี้ได้ไม่ยาก
แต่แนวการเขียนของเขาไม่ได้ตามใจตลาดผู้อ่านแนวนี้ยังคงอยู่ในวงแคบ
แต่เธอเชื่อว่ามันเป็นผลงานที่ดีชิ้นหนึ่ง

หญิงสาวคิดพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง เสียงฝนยังคงกระหน่ำไม่หยุดหย่อน
ทำให้เธอคิดได้ว่า บางทีวิตเตอร์คงเป็นหวัดแน่ท่าเขายังชอบใส่เสื้อผ้าบางๆ
เหมือนที่ใส่เป็นประจำอยู่แบบนี้